Derde dag – naar de gypsies

Vanochtend zijn wij rijkelijk bediend met een bijzonder Indiaas ontbijt, wat de maag goed vulde, in combinatie met de getuigenissen van Prabha, die in haar eentje meer dan 15.000 Gypsies tot geloof heeft geleid. Prabha vertelde dat zij vaak vervolging meemaakt door de Hindoe-gelovigen, die haar uitschelden of weg willen hebben. Ze vertelde dat zij op dat moment geen boosheid mag toelaten, maar alleen liefde wil laten zien. Dit doet zij door hen te knuffelen en te laten zien dat zij waardevol zijn. Ze vraagt dan ook naar hun naam en de namen van hun familieleden om daar vervolgens ’s ochtends voor te bidden en hen te zegenen.

Wij zijn in de ochtend naar de Gypsy-kampen gegaan en hebben daar de untouchables liefgehad vanuit de liefde van de Vader. Wij leerden dat deze mensen geen rechten hebben en worden gezien als lager dan honden of dieren. Zij worden als vuilnis behandeld en niemand wil hen aanraken of met hen praten. Stoelpoten worden van de stoelen verwijderd zodat letterlijk te zien is dat ze laag staan. Als zij per ongeluk een Indiaas man/vrouw aanraken, worden zij boos en het gebeurt nog wel eens dat zij dan vervolgd worden door mishandeling of scheldpartijen. Wanneer iemand van deze mensen vermoord wordt, komt de politie niet om het te onderzoeken. Het gebeurt ook nog regelmatig dat de vrouwen door meerdere mannen tegelijk verkracht worden, terwijl de ouders moeten toekijken en niets mogen doen, anders worden zij vermoord door de Indiërs.

Prabha (dochter van de pastor) is een Indiër die wel rechten heeft. Zij gaat, wanneer zij gebeld wordt dat de politie of anderen de Gypsies iets willen aandoen, ertussen staan en zegt dan: “Als je hen wilt aanraken, moet je eerst door mij heen.” Ze vertelde: “Ik heb de engelen van God achter mij staan.” Deze mensen durven haar dan niet aan te raken en zo komt zij op voor de mensen zonder stem. Zij is ook in de rechtbanken een stem, onder andere in verkrachtingszaken of juridische rechten zoals het verkrijgen van een ID-kaart.

Er waren groepen Gypsies die buiten op straat leefden en erg kwetsbaar waren voor bedreigingen van buitenaf. Deze mensen hebben wij mogen liefhebben door ze te knuffelen, voor ze te bidden en hen volop aan te raken om te laten zien dat zij zeer waardevol zijn. Bij het eerste kamp kwamen wij een vrouw tegen die er erg slecht aan toe was. Zij kon haar benen en voeten niet meer bewegen en lag al zes maanden in haar krot weg te kwijnen. Wij hebben als groep voor haar gebeden en haar gevoel kwam terug in haar voeten, die zij op dat moment weer begon te bewegen. Iemand kreeg het woord: “Sta op en loop,” en heeft dit uitgesproken, en zo stond deze vrouw met hulp op en liep naar buiten. Haar kracht kwam weer terug in haar benen en zij liep. Zo was deze genezing zichtbaar voor de anderen en is dit ook op film opgenomen. Vervolgens hebben wij ook voor de anderen in het dorp mogen bidden. Na het bidden zag je hoe Gods liefde en licht over hun gezichten kwam en ze keken totaal anders of begonnen er soms zelfs anders uit te zien. Je kon zien dat zij hierna met andere ogen naar de wereld om hen heen keken.

Ook zijn wij naar een leprakolonie geweest waar wij mochten bidden voor hen, zodat genezing zou plaatsvinden. Marien gaf een zakdoek die wij gezalfd hebben met olie en getuigde dat hij dit in het verleden ook eens had gedaan, waarbij er iemand door genas. Deze zakdoek werd aan een moeder gegeven die genas en vervolgens nog 50 anderen. Zo hebben wij de opdracht van Jezus mogen vervullen, waarin Hij ons gebiedt om de melaatsen te reinigen en te genezen. Ook dit is besmettelijk, maar toch hebben wij hen volop mogen aanraken en knuffelen. Op een ander moment waren wij op straat aan het bidden voor de Gypsies en creëerden wij een file van mensen door het bidden. Het was een hilarisch moment en wij genoten van het feit dat nu anderen moesten wachten voor de Gypsies, in plaats van dat zij altijd voor iedereen moeten wijken.

De taxichauffeur heeft ons de gehele dag geobserveerd en is meegegaan naar elke kolonie. Deze taxichauffeur is tot geloof gekomen omdat hij geraakt werd door de onderlinge liefde die wij hadden voor elkaar en voornamelijk naar de Gypsies.

De laatste kolonie waar wij kwamen, was vorig jaar nog deels gelovig, maar na de komst van Stichting Dienstbaar vorig jaar is het hele dorp tot geloof gekomen. Letterlijk elke bewoner van deze kolonie is nu gelovig geworden door het krachtige werk van Jezus Christus. In datzelfde dorp genas vorig jaar een man die enorm last had van zijn knieën en stond op dat moment te springen en te juichen voor God en de politie. Elke bewoner van dit dorp was zo hongerig naar God dat zij ons constant vroegen om de handen op te leggen. Al met al was het een intensieve maar prachtige dag, waarop opnieuw alle indrukken onze harten hebben geraakt met de bewogenheid van onze Heere Jezus Christus.