Dag 9 en 10

Hoop en leiding in onverwachte omstandigheden

Na onze rustdag waren we er weer helemaal klaar voor.
Toch begon dag 9 anders dan gepland: onze tolk bleek uitgevallen. Dat betekende dat we eerst moesten uitzoeken hoe we op pad konden gaan, en het programma moest opnieuw bekeken en aangepast worden.

Na een paar telefoontjes werden we opgehaald en liefdevol ontvangen in een Haïtiaanse kinderkerk in Guayacanes.
Op de foto ziet u inmiddels een prachtig gebouw, midden in een krottenwijk. Een paar jaar geleden stond hier nog een klein hutje, maar dankzij donaties is er een mooie kerk gebouwd. Een plek van licht en hoop te midden van veel gebrokenheid.

Ook in deze kinderkerk waren de kinderen weer schitterend opgedoft.
Ik zal niet snel de glimmende oogjes en verbaasde gezichten vergeten toen we wat eenvoudige trucjes lieten zien, gecombineerd met een krachtige boodschap: dat God hun Vader wil zijn.
Toen we vroegen: “Wie wil God als Vader?”, gingen bijna alle kinderhandjes enthousiast omhoog.
We moedigden hen aan om elkaar de handen op te leggen en elkaar te zegenen.
Aan het einde van de bijeenkomst mochten we Nieuwe Testamenten en kinderboeken uitdelen én achterlaten voor de gemeente.
Verder hadden we een vruchtbaar gesprek met de voorganger en zijn tolk. Er zijn mooie stappen gezet voor toekomstige samenwerking. Nieuwe ‘palen’ zijn in de grond geslagen voor wat God daar verder wil gaan bouwen.

Dag 10 

Gods wolk en een ontmoeting vol hoop.

Vandaag zijn we op bezoek geweest bij pastor Lausario en zijn gezin.
Tijdens de autorit ernaartoe ontvingen we een profetie.
Zoals de wolk de Israëlieten voorging in de woestijn, zo zou Zijn wolk met óns meegaan.
We mochten erop vertrouwen dat overal waar wij komen, Zijn dauw en regen zullen vallen om het land te bevochtigen.
Omdat Hij in ons woont.

Toen we aankwamen bij het huis van de pastor, waren hij en zijn vrouw verbaasd dat we het gevonden hadden.
(Het is goed om te weten dat veel huizen hier bestaan uit golfplaten, zonder adres of huisnummer.)
Zelfs bekenden die er regelmatig komen, moeten vaak naar de zee rijden om hen op te pikken.
Dat wij de plek zomaar vonden, voelde voor ons echt als Gods leiding.

Met behulp van Google Translate konden we toch een goed gesprek voeren.
Het raakte ons diep toen de voorganger vertelde dat veel collega’s het op willen geven.
Er is zoveel nood, zoveel moedeloosheid.
Er is behoefte aan nieuwe hoop en vernieuwde kracht.
We hebben afspraken gemaakt voor de toekomst: om leiders toe te rusten en te ondersteunen, door middel van het geven van leiders conferenties.
We konden het gezin bemoedigen met woorden, knuffels en tranen en vooral met Gods liefde.
Het werd een ontmoeting van ontroering en diepe verbondenheid.

De voorganger vertelde ons ook nog dat hij net van een reis uit Haïti komt. Hijzelf  is half Haïtiaans. In Haïti is het een verschrikkelijke toestand. Ze zagen ook verschrikkelijke taferelen zoals dat vele vrouwen op straat stonden om hun lichaam te laten gebruiken omdat ze niets meer hebben te eten. Ook was een voorganger door 24 bendenleden bestolen van alles wat hij had. Ondanks dat zagen ze bij de christenen die daar nog zijn een onwrikbaar geloof in Jezus Christus. Een blij geloof van hoop in een diepe duisternis.

Graag Gebed voor dit alles.