Maandag 8/4/2024

Vandaag een lange rit in de auto erop zitten, onderweg gestopt voor een heerlijk verfrissende kokosnoot! Na 4 uur aangekomen te zijn in Santo Domingo zijn we op visite gegaan bij Casa de Luz een opvang tehuis voor geestelijk en lichamelijk beperkte kinderen. Voor velen was dit indrukwekkend en waren ze bewogen tot tranen toe. Hoe de kindjes in kreukels liggen, maar toch zo opgewekt en vrolijk zijn om ons te zien. We hebben met ze gedanst, met ze gevlagd, “Jesus loves you” armbandjes uitgedeeld en op allen de handen gelegd en gebeden voor progressie en een zegen uitgesproken. Een aantal van ons hebben hier een bijzondere ervaring gehad.

Marlon en later Harm: ik was met mijn vlaggen voor de kinderen aan het dansen en ze vonden het prachtig. Na hen te zegenen vielen mijn ogen op een meisje in een rolstoel die boos, depressief en donker uit haar ogen keek. Ik knielde bij haar neer en de verzorgster vertelde me dat zij geen geestelijke problematiek had, maar dat ze van het dak was gevallen en daardoor niet meer kon lopen. Haar familie heeft haar hier achterlaten. Mijn bart brak… dit meisje hoort hier helemaal niet thuis, wegkwijnend tussen de geestelijk gehandicapte kinderen. Ik vroeg of ik voor haar mocht bidden en bad voor genezing en herstel vam haar benen en rug en gebood alle angst, depressie en duisternis uit haar leven te wijken. Daarna ging ik op haar ziel inpraten dat ze prachtig en kostbaar is, dat ze nooit te laag over zichzelf moet denken en dat ze ’s ochtend mag op staan uitbeeldend dat ze een superwomen is, God’s Koningskind. Na dit alles vertelde ik haar dat God over haar lacht en dat ze zelf ook weer mag lachen en daar kwam de glimlach. De verzorgster vertelde ons hoe ik haar heb bemoedigd en dat ze weer hoop in haar ogen ziet. Ik zag inderdaad dat ze rechterop was gaan zitten en dat haar ogen meer open waren, ze had weer hoop.

Later zijn Harm en ik samen teruggegaan om nog eens met haar te zitten waar we erachter kwamen dat haar familie haar helemaal niet meer bezocht, ze hebben haar volledig verlaten. Haar bart brak volledig en diep verdriet kwam omhoog. Ik begon direct in tongen te bidden en ze kwam weer tot rust. Harm kreeg nog een woord voor haar van God dat haar ouders weer zullen komen om haar te zien wat we alleen met de verzorgster hebben gedeeld. Ik kreeg een beeld van 2 dolfijnen in de zee, God gaat haar haar vrijheid teruggeven zodat ze weer zo vrij als hen kan zijn. Een laatste dikke knuffel, ze was zo dankbaar voor alles want ze had weer hoop. De verzorgster was ook echt intens dankbaar omdat ze de verandering bij haar zag. We prijzen God dat Hij ons daar heeft gepositioneerd om daar specifiek voor dit meisje te zijn want ze had het hard nodig.

Het is een zegen om hier een zegen te mogen zijn!