Dag 7

Een persoonlijke noot van Alexander

Dinsdag 1 juli 2025. We zijn inmiddels Halverwege en ik neem even de tijd om stil te staan en terug te kijken op alles wat we tot nu toe heb meegemaakt.Voordat ik vertrok, voelde ik al een duidelijke uitnodiging van God om mee te gaan. Ik verlangde ernaar om beter te leren luisteren naar Zijn stem. Dat is iets wat ik niet altijd makkelijk vind. Soms hoor ik Hem heel helder alsof Hij naast me staat. Maar er zijn ook momenten dat ik zoekend ben, dat ik Zijn stem niet meteen herken. En juist in dat zoeken voelde ik Hem zeggen: “Let op Mij. Stem je af op Mij. Laat je niet leiden door haast of onzekerheid, maar blijf dicht bij Mij.” Met dat verlangen begon deze reis.

Ik kende Stichting Dienstbaar al vanuit het bevrijdingspastoraat. Marien en Marjan zijn me dierbaar geworden, en het leek me bijzonder om met hen, en ook met Arne, deze reis te maken. Niet alleen om samen te werken, maar ook om meer van God te ontdekken in een cultuur en context die voor mij helemaal nieuw was. Want eerlijk gezegd: ik ben nog nooit zo ver van huis geweest.

Wat ik aantrof in de Dominicaanse Republiek raakte me tot nu diep. Zoveel warmte, zoveel openheid. Ik ervoer Gods liefde op plekken waar ik het niet had verwacht in kleine kerken, tussen kinderen, op straat. Soms waren er momenten van verwondering, soms ook van verbazing. Zoals bij een kerkdienst vol vlaggen, waar we ineens voelden dat we één waren in zijn geest met een gemeente die we net leerden kennen. Natuurlijk had de reis ook z’n komische kanten. We hadden bijvoorbeeld een auto die te klein bleek, waardoor een deel van de koffers op het dak moest. Vastgebonden met touwen, hobbelden we over absurd hoge drempels speciaal gebouwd om scooterbendes af te remmen. Elke drempel werd een avontuur. En toen Pedro ook nog een zak bananen cadeau kreeg een enorme zak kon die er ook nog bij. Op het dak, uiteraard. Tot de politie ons aanhield op verdenking van het smokkelen van bananen tussen provincies. Maar met een gebed en een goed gesprek en Pedro’s hulp bleef het bij een waarschuwing.

Toch waren het vooral de diepere momenten die me bijblijven. Zoals ons bezoek aan een kindertehuis. Daar liggen kinderen die verlamd zijn, met vergroeiingen, kromme ruggen en benen. Ze zijn door hun ouders gebracht omdat ze niet meer voor hen konden zorgen. De aanblik van die kinderen, vastgebonden aan hun bedjes, greep me aan. En toch mochten we iets brengen: een knuffel, een gebed, een zegen. Even gewoon ‘er zijn’. Marien komt hier al twaalf jaar voor hem zijn deze kinderen geen vreemden.

Ik vond het moeilijk om weer weg te gaan. Je voelt dat je zó graag meer zou willen doen, vaker terugkomen, bidden, vasthouden. En toch weet ik ook: zelfs als we geen genezing zien, zelfs als er niets lijkt te veranderen op het moment zelf Gods liefde is niet minder krachtig. Die liefde, die we mogen we brengen. Dat is wat blijft.

Wat ik leer tijdens deze reis, is dat beschikbaar zijn belangrijker is dan plannen. Je moet flexibel zijn niets loopt zoals gedacht. Maar als je je laat leiden door God, gebeuren er wonderlijke dingen. Soms groot, soms klein. Maar altijd echt. Ik ben dankbaar. Voor wat ik gezien heb. Voor wie ik heb ontmoet. En bovenal: voor de liefde van God die sterker is dan ziekte, sterker dan afstand, sterker dan mijn eigen onzekerheid. En dan zijn we nog maar op de helft.

---