Vijfde dag – Andaman- en Nicobar-eilanden

Zoals het altijd in India gaat, kwam de taxi ons te laat ophalen om ons naar het vliegveld te brengen. Onze taxichauffeur reed als een maniak over de weg en wij stonden versteld hoe hij vlak langs de scooterrijders scheerde. Met geknepen billen zaten wij op sommige momenten te genieten en lachen om de chauffeur. Wij hebben veel in tongen gebeden om ons voor te bereiden op het smokkelen van ontzettend veel bijbels en het voorbereiden van de bediening in de avond. Eenmaal geland op de Andaman eilanden, hebben wij de bijbels zonder problemen vanuit de ruimbagage mogen ontvangen en verliep alles perfect. Wij werden warm welkom geheten door de pastor die sinds 1994 al als missionaris op de Andaman eilanden actief is. Hij vertelde nu negen kerken te hebben gesticht en dat zijn kleinzoon nog kort geleden een ontzettend mooi wonder had meegemaakt, waardoor hij vandaag de dag nog leeft.

Vandaag was het even bijkomen van de reis, rustig lunchen en het eiland verkennen. Tijdens de verkenning had Marien een goocheltrucje meegenomen om zo de aandacht van mensen te trekken. Wij stonden bij een winkel te wachten toen Marien een groep jongeren zag spelen, waarop wij zijn afgestapt. Marien deed zijn goocheltruc en iedereen keek met grote ogen. Na afloop vroegen wij wie er last had van ziekte of iets dergelijks. Een jongen vertelde last te hebben van zijn onderarm en elleboog en wij deden, net als bij de goocheltruc, een trucje waardoor de pijn verdween. Natuurlijk spraken wij het uit in Jezus’ naam, maar dit ging gepaard met sierlijke bewegingen en het slaan op de arm om er een spektakel van te maken. De pijn verminderde en wij voerden het nog eens uit. De pijn verdween geheel en toen mochten wij voor veel mensen bidden. Een jongeman had last van zijn rug en zijn been werd verlengd door de kracht van Jezus. Ook kwam er een man die zei: “Jullie doen wonderen, zie ik al. Jullie moeten hier blijven! Wij hebben jullie nodig!” Zo profeteerde deze man over ons en moesten wij snel weggaan, want de menigte werd groter en groter. Van overal kwamen ze kijken en filmen, maar in India kan je in de gevangenis komen als je beschuldigd wordt van het bekeren van mensen naar een andere religie.

Eenmaal weggelopen, hebben wij nog even kunnen rusten en mochten wij bij een huisgemeente gaan bedienen. Marjan heeft hier samen met Marien gesproken en zij hadden het over het koningschap en hoe je daarin kunt gaan wandelen. Uiteindelijk had Marien er een hele praktische oefening van gemaakt door iedereen naar Gods stem te laten luisteren voor een rhema-woord voor hun seizoen. Terwijl zij dit deden, zette Marien Gods woorden over hen vrij en werd een meisje diep geraakt en begon zij te huilen. Marien troostte haar met Gods vertroosting en zij werd bemoedigd in haar geloof. Hierna mochten wij ook nog profeteren en werden harten geraakt.

Weer een geslaagde dag, met enkele genietmomenten van rust om weer even op te laden van alle indrukken. Het pannenorkest, dat werd gemaakt door het bruiloftspersoneel en op de derde dag tot 04:00 uur ’s nachts doorging, was gisteren weer gezellig aanwezig. Alleen had het dit keer geen vat op onze slaap, omdat, door Gods genade en ons geloof, dit werd tegengehouden. Op dit moment dat ik de blog schrijf, is er letterlijk een Hindoe-discofeest op straat bezig, met gigantische harde boxen en geluid, met nog de toeterende Indiërs op de achtergrond en als klap op de vuurpijl, nog wat vuurwerk tussen de redelijk heftige deuntjes door. Maar wij gaan hier boven staan en God is goed! En ook heel grappig. Een goede disco-night-sleep gewenst allen! Groetjes uit de Andaman- en Nicobar-eilanden.